रक्सौल, पूर्वी चम्पारण १२ बैशाख । जीवन एक यात्रा हो, र हामी यात्री हौं। एउटा यात्रा हाम्रो बाह्य संसारमा छ, र अर्को हाम्रो आन्तरिक संसारमा छ।
लायन्स क्लब ऑफ रक्सौलका अध्यक्ष संग मिडिया प्रभारी एवं भारत विकास परिषद्, रक्सौल का सेवा संयोजक संग मिडिया प्रभारी संग सामाजिक कार्यकर्ता बिमल सर्राफले प्रेससँग यी विचारहरू साझा गरे। आसक्तिको शिकार हुनेहरू, अर्थात् प्रेम र घृणाको शिकार हुनेहरू, बाह्य संसारमा सक्रिय रहन्छन् तर आन्तरिक संसारमा स्थिर रहन्छन्।
आसक्तिको दुई रूप हुन्छन्। यसको सकारात्मक रूप आसक्ति हो। यसको नकारात्मक पक्ष घृणा हो। सकारात्मक र नकारात्मक शब्दहरूलाई सकारात्मक भनिन्छ किनभने जब आसक्ति हुन्छ, हामी थोरै खुशी र शान्ति अनुभव गर्छौं, चाहे त्यो क्षणको लागि मात्र किन नहोस्।
जब घृणा हुन्छ, हामी ईर्ष्यालु, चिढचिढो र समस्याग्रस्त रहन्छौं। तर चाहे त्यो प्रेम होस् वा घृणा, हामी सधैं स्थिर रहन्छौं – हामी त्यहाँ रहन्छौं, हामी ढिलो हुन्छौं। आसक्ति भनेको मनको कुनै चीजमा टाँसिएको छ, यो स्थिर रहन्छ।
जब मन आसक्त हुन्छ, यो छोड्दैन र यसको वरिपरि घुमिरहन्छ। हामी आसक्तिबाट बाहिर निस्कन्छौं। आसक्तिले हामीलाई कार्य गर्न प्रेरित गर्छ। आसक्तिको अर्थ यो होइन कि हामी कसैलाई माया गर्छौं; यो आसक्ति हो। आसक्तिको अर्थ हामी जुन परिस्थितिमा आफूलाई पाउँछौं त्यसमा फसेका छौं।
हामी निष्क्रिय भएका छौं, त्यहाँ अड्किएका छौं। हाम्रो स्थिरता, हाम्रो स्थिरता, आसक्ति हो। हामी आसक्तिको डोरीमा बाँधिएसम्म मात्र बाँधिएका हुन्छौं; अन्यथा, यो छुट्न गाह्रो हुन्छ।
आसक्तिको डोरी यस्तै हुन्छ। कहिलेकाहीँ हामी धेरै जन्महरू, कहिलेकाहीँ हजारौं वर्षसम्म एउटै ठाउँमा रहन्छौं। शरीर छोड्न सक्छ, तर आसक्त मन त्यहाँ रहन्छ।
